![]() |
| Bhagavadgíta,-6. ātmasaṃyamayogaḥ आत्मसंयमयोगः , (S.-1, Ch.-6, V.-27) |
प्रशान्तमनसं ह्येनं योगिनं सुखमुत्तमम् ।उपैति शान्तरजसं ब्रह्मभूतमकल्मषम् ॥ ६-२७॥ |
praśāntamanasaṃ hyenaṃ yoginaṃ sukhamuttamam । upaiti śāntarajasaṃ brahmabhūtamakalmaṣam ॥ 6-27॥ |
प्रशान्त = praśānta (n. p. pass. participle pra *sam), composed, peaceful.; मनसं = 'manasam (m. acc. sg.), mind. (praśāntamanasaṃ, m. acc. sg. BV cpd., whose mind is tranquil.); हि = hi, indeed, truly.; एनं = enam (m. acc. sg.), him, this.; योगिनं = yoginam (m. acc. sg.), yogin.; सुखम = sukham (n. nom. sg.), happiness, joy, bliss.; उत्तमम् = uttamam (n. nom. sg.), highest, supreme.; उपैति = upaiti (3rd sg. pr. indic. act. upa *i), he ap-proaches, he attains, he goes to.; शान्त = śānta (m.), calmed, pacified, appeased.; रजसं = rajasam (m. acc. sg.), passion, emotion. (śāntarajasaṃ (m. acc. sg. BV cpd., whose passions are calmed.); ब्रह्मभूतम = brahmabhūtam (m. acc. sg.), one with Brah-man, united with Brahman, become one with Brahman.; अकल्मषम् = akalmaṣam (m. acc. sg.), without wrong, free of evil. |
Because for the one whose mind is very calm, who is free from sins, whose passions are subdued, such a yogi who has his identity with God attains the highest order of eternal bliss. ||6-27||